झरी र रित्ता गाग्रीहरू

‘हरहर महादेव पानी देऊ देऊ
यत्तिले पुगेन अलि थपिदेऊ’ भन्दै
रित्ता गाग्रीहरूको जुजुस हिड्यो सडकमा
कैलाशमय कान छिचोल्न
गगनभेदी बन्दूक पड्काइयो
र मागियो झरी यसपाली खडेरीमा
पानी छिट्याएको देखेर
खुसीमा उफ्रिदै सबैले नुहाए
झरी रोकिएन
बाढी जताततै बग्यो बाटाबाटामा
डिल भत्कियो अनि भास्सियो सडक
हो, एकसाथ घर र मनहरू चर्किनसम्म चर्किए
हेर्दाहरेर्दै धेरैका घरबास बगायो झरीले
झाडापखाला महामारी फैलियो
त्यहीँ छेवैमा आगो र चिताका खरानी सुँघ्दै
धमिलो पानीमा रमाउँदै थिए माछाहरू
घरघरमा जाल बुन्दै थिए कोही
छेलिएर कोही बल्छी हाल्दै होलान् बाढीमा
यत्तिकैमा यसपालिको मनसुन थामियो
तर भेलचाहिँ घरघरमा पसिरह्यो र डसिरह्यो
उर्लिनु उर्लियो अन्तरविरोधी लहरहरू
मनमनमा !
अचम्म !
छट्पटाउँदै अतृप्त प्यासहरू
सडकमा अझै ओहोरदोहोर गर्दैछन्
धत्तेरी ! यसपालीको झरीले पनि
भरिएनछन् रित्ता गाग्रीहरू
न त घैंटोमा घाम नै लागेछ ।
प्रकाशोन्मुख “यात्रा आधा शताब्दीको” कवितासङ्ग्रह २०६८ बाट

Similar Posts

  • The Voice of Mukkumling

    Dr. Nawa Raj Subba The Voice of Mukkumlung: A Poetic Tribute to History and IdentityBy Dr. Nawa Raj Subba Mukkumlung, a sacred Limbu heritage site, reverberates with history, spirituality and struggle. Sacred stones around it sing the song of past generations who speak of Sirijanga and Yalambar with reverence. Mukkumlung is more than a place; it stands…

  • आत्मा

    आत्मा भन्नाले चेतनशील, अविनाशी तथा अमूर्त तत्वलाई जनाउँछ, जुन मानिसको अस्तित्वको आधार मानिन्छ। हिन्दू, बौद्ध, जैन तथा अन्य धेरै धार्मिक तथा आध्यात्मिक परम्पराहरूमा आत्मा लाई अनन्त र पुनर्जन्म चक्रसँग सम्बन्धित तत्वको रूपमा लिइन्छ। यो शरीर नष्ट भए पनि अस्तित्वमा रहन्छ भन्ने विश्वास गरिन्छ। केही परम्पराहरूमा आत्मा लाई परमात्मासँग जोडिने मार्गको रूपमा हेरिन्छ, जसलाई मोक्ष वा…

  • ऐना र मानिस

    परिचय “ऐना र मानिस” – डा. नवराज सुब्बाको गहिरो भावनात्मक र सामाजिक चेतनायुक्त कविता हो, जसले आधुनिक मानिसको आत्म–प्रतिबिम्बलाई चुनौती दिन्छ। कविता एक समय थियो—मानिसले हेर्थ्यो आफ्नो अनुहारकुनै शान्त पोखरीको पानीमा,या प्रियसीका आँखाभित्र,जहाँ देखिन्थ्यो उसको असली रूप—र सपनाको उज्यालोमानिस्किन्थ्यो यात्रामा। तर अब—मानिसको हातमा छ ऐना,र उसले हेर्छआफ्नो अनुहार होइन,अरूको तेज, अरूको चमक।र त्यो चमकमाउसको मन…

  • बलबहादुरको कथा

    यतिञ्जेल बलेले आफ्नो अनुहार राम्ररी नियाल्नै भ्याएको छैन एकदिन नागरिकता बनाउँदा फोटो खिच्ने बेलामा एकछिन आफूलाई ऐनामा चियायो र मुसुक्क हाँस्यो अनि अर्कोपटक बहिखातामा औंठाछाप लगाएपछि फाँटवालाले दिएको नागरिकतामा आफ्नो फोटो सरकारी छापसितै नारिएको देखेर मुस्कुरायो उपरान्त उसले हाँसेको देखिएन विचराले हाँसोस् पनि कतिबेला भारीले सधैं थिचेको चिच्यै छ साहुको रिनले किचेको किच्यै छ यही…

Leave a Reply