Birkhe’s Wish @ Dashain

केवल रमिता हेर्छन् तर रातो अचानामा बगेको महाभारत पढ्ने आँखा अझै उघ्रेनन् द्रौपदीको चीरहरणभन्दा कहालीलाग्दो जीवनहरण दिउँसै भइरहेछ नारीलाई बोक्सी आरोपित गरेर लछारपछार गर्दै दुनियाँ जननीको गला निमोठ्दै छ मानवशून्य बन्दै मान्छे दिसापिसाब मुखमा बलात् कोच्दैछ घाँटी थिचेर चीत्कार  दबाइँदैछ यसरी एउटी अबलाको जीवनयात्रा निषेध भएको छ ।

यहाँ सधैं उही जूनको फेदमा अँध्यारो चिसो रात बिछ्याएर बस्ने हामी किरण खै किन हीरा जस्तो चम्केनौं बत्तीको फेदमा अँध्यारो दुर्भाग्य पोखिएका यत्रतत्र छरिएका हामी छाया कोही दियोझैं किन सल्केनौं !

डा. नवराज सुब्बा झुल्किएको छैन बिहान अझै,   ओठमा हिउँको कठोर सिप्रा जमेको छ ।   किनकि घामको स्पर्श यहाँ,   समयभन्दा धेरै ढिलो आइपुग्छ ।  यो मन कहिले आशाले तात्छ,   कहिले निराशाको पर्खालमा कठोर बन्छ ।   बाँच्न त बाँचेको छु भन्छु,   स्वासले अझै हार मानेको छैन ।   मेरा पीडा कर्णालीझैँ बगिरहेछ,   नुनिलो भेलमा बिलाइरहेछ ।   एउटा झिनो…

यो दुनियाँमा दुःख दिनेबाहेक अरू थोक नै के छ र भोक भन या गरीबी बन्द भन या हडताल सत्ता भन या प्रतिपक्ष सबैसबै दुःखै दिने चीज मात्र त हुन् नि मेरा निम्ति मलाई खुसी बाँड्ने सेतो हिमाल छ जो मलाई उभिन सिकाउँछ कहिल्यै नरिसाई सधैं हाँस्न सिकाउँछ मलाई

(कविता)

पुराना जुत्ताहरू

– नवराज सुब्बा