कवि नवराज सुब्बाको “बीच बाटोमा ब्यूँझेर” माथि विचार गोष्ठी

काठमाडौं – नेपाल स्रष्टा समाज काठमाडौंद्वारा बिराटनगरका कवि नवराज सुब्बाको कविता सड्ग्रह “बीच बाटोमा ब्यूँझेर” माथि विचार गोष्ठीको आयोजना गरियो ।

कवि सुब्बाको कविता सड्ग्रहमाथि चार जना समालोचक तथा कविहरुले कविताका विभिन्न पक्षमा कार्यपत्र प्रस्तुत गर्नु भयो । डा. कृष्णप्रसाद दाहालले कविताको भाषा र शैलीमा र समालोचक प्रा. लीला लुइँटेलले कविताको नारीपक्षमा कार्यपत्र प्रस्तुत गर्नुभयो ।

कवि शैलेन्द्र साकारले नवराज सुब्बाका कवितामाथि समीक्षा गर्दै उनका कविता अर्गानिक कविता हुन् जो विशुद्घ नेपाली माटो र वातावरणका उपज हुन् भन्नु भयो । यसैगरी कवि विप्लव ढकालले सुब्बाका कविताका नोष्टालजिया पक्षमा प्रकाश पार्दै कविताको एउटा मूलश्रोत उनको अतीत अर्थात् जन्मस्थानमा वितेका बाल्यकाललाई लिएको पाइएको कुरा बताउनु भयो ।

विचार गोष्ठीमा दार्जिलिडका साहित्यकारहरु विन्ध्या सुब्बा, मणिकुमार सुब्बा, काठमाडौबाट कथाकार परशु प्रधान, चन्द्रप्रसाद भट्टराइ, पवन आलोक, विराटनगरबाट विवश पोखरेल, गण्डकीपुत्र, हेटौडाबाट गणेश पौडेल, गीता पन्थ लगायतका स्रष्टाहरुको उपस्थिति थियो ।

नेपाल स्रष्टा समाजद्वारा आयोजित उक्त गोष्ठीमा विदेश तथा मुलुकका विभिन्न क्षेत्रका साहित्यिक संघसंस्थाहरुको प्रतिनिधित्व रहेको थियो । समाजका अध्यक्ष चन्द्रप्रसाद भट्टर्राईले साहित्यकारहरुको यस्ता भेटघाट र विचार विमर्शलाई आगामी वर्षहरूमा निरन्तरता दिइने कुरा बताउनु भयो ।

सन् १९६१ को अक्टोबर १ मा ताप्लेजुङ्को हाङ्पाङ गाउमा जन्मिएका कबी सुब्बा पेशाले स्वास्थ्यकर्मी हुन्। उनका यस अघी ‘जीवन मेरो शब्दकोशमा’ कबिता सङ्ग्रह र ‘मनको माझेरी’ लेख सङ्ग्रह प्रकासित भाईसकेका छन् भने उनले जनस्वास्थ्य सम्बन्धी पुस्तक र दर्जनौ अनुसन्धान मुलकलेख प्रकासित गरेकाछ्न्।

Similar Posts

  • |

    कविता लेख्न बस्दा

    कविता— डा. नवराज सुब्बा म सधैं कवि हुँदिन—कहिलेकाहीँ एउटा पुरानो हुलाकी बन्छु,जसको झोलामा चिठीहरू छन्तर ठेगाना भने मेटिइसकेको छ।म जब शब्दहरू टिप्छु,ती अक्षर हुँदैनन्—खोलाको किनारमा आफै उम्रिएका ढुंगाजस्ता हुन्छन्,जहाँ हावा र खोलाको सललको संगीतलेआफ्नो गोप्य कथा सुनाइरहेको हुन्छ। चौतारीमा बसेको त्यो समयअहिले पनि मभित्र जिउँदै छ—हावाले पातहरूलाई सम्झाउँदैमलाई तिम्रो नाम सुम्सुम्याइदिन्छ,र म सोच्छु,यो गफ हो…

  • परदेशको पिँजडामा जून

    (कविता)— डा. नवराज सुब्बा धुलोले ढाकेथ्यो मेरो निधार,तेलको गन्धले बिर्साइदियो गुराँसको सुवास,म बाल्टी लिएर फर्कंदै थिएँ–एक बन्दुकले आकाश चिरेर सोध्यो—“कुन देशका हौ तिमी?” मेरो श्वासमा अझै बग्थ्यो सप्तकोसीको स्वर,शरीरमा थियो निद्रामा हराउँदाआमाले सुम्सुम्याएको कपालको अनुभूति,छातीको न्यानो अझै जीवनजस्तो लाग्दथ्यो,तर जवाफ दिन मैले सकिनँ— मेरो देश त शान्त थियो,तर म थिएँ युद्धको बीचमा। यो मरुभूमिमा जून…

  • कम्लहरी

    कम्लहरी

    मलाई
    माघीसँग डर लाग्छ आमा !
    मलाई यो माघमा
    तिम्रो न्यानो काख छाडेर
    महाजनको घरमा
    जान पटक्कै मन छैन !

    भोक लाग्नुको अपराधमा
    आङ ढाक्न खोज्नुको सजायस्वरूप
    जानुपर्‍यो मैले परायाघर

  • झरी र रित्ता गाग्रीहरू

    ‘हरहर महादेव पानी देऊ देऊ यत्तिले पुगेन अलि थपिदेऊ’ भन्दै रित्ता गाग्रीहरूको जुजुस हिड्यो सडकमा कैलाशमय कान छिचोल्न गगनभेदी बन्दूक पड्काइयो र मागियो झरी यसपाली खडेरीमा

  • प्रस्ताव

    तिम्रो न्यानो छातीमा
    बिसाएका मेरा सपनाहरू
    बसन्तमा फुल्ने फूलहरू हैनन्
    जसलाई शिशिरले झार्न सकोस्
    लालुपाते र बाबरी होइनन् माया
    जो वर्षैपिच्छे टिप्न सकियोस्

Leave a Reply