सपनाको भकुण्डो
हुट्टिट्याउँले आकास थामेन किन भो उभिण्डो
न त बाख्राको मुखमा अट्छ कहिल्यै कुभिण्डो
आफूलाई नधोच्ने जुँघाले अरुलाई नै घोच्दछ
यसरी सकिंदैन गोल गर्न यो सपनाको भकुण्डो ।
जेठ १५, २०६९ विराटनगर नेपाल ।
हुट्टिट्याउँले आकास थामेन किन भो उभिण्डो
न त बाख्राको मुखमा अट्छ कहिल्यै कुभिण्डो
आफूलाई नधोच्ने जुँघाले अरुलाई नै घोच्दछ
यसरी सकिंदैन गोल गर्न यो सपनाको भकुण्डो ।
जेठ १५, २०६९ विराटनगर नेपाल ।
भूकम्पले कविता झण्डै फुर्यो जाने साइत आज झण्डै जुर्यो एक्कासी आत्तिदै निस्किए सब आफ्नो त भाले सातो नै पो उड्यो ।
सर ! अब पढौं अनुशासन, छात्रछात्राको माग हो सरकार ! देऊ अब सुशासन, जनताको माग यो हैन अति भो हजुर ! मुख छोपौं कि के गरौं अब ! बाटैमा बसेर के गर्नेलाई भन्दा देख्नेलाई लाज भो । एस.एल.सी. (2012) दिने विद्यार्थी भाइबैनीहरूलाई शुभकामना सहित…
टुट्न टुट्न खोज्छ टुट्दैन फुट्न फुट्न खोज्छ फुट्दैन नाटक भन्थे हो कि क्या हो ! जुट्न जुट्न खोज्छ जुट्दैन ।
म त तिमीलाई दिन्न बधाई अब अलिकति छ खुशी बाँड्दिन सब किनकि जसलाई दिएँ शुभकामना ती सबै ढले शिखर नपुग्दै सब । भाद्र १२, २०६८
दिँदैनन् साथ कोही तर पनि म एक्लै नाच्दछु मेरा यहाँ कोही छैनन् ता पनि म बाँच्दछु जिउँने क्रममा यति बिघ्न च्यापमा परियो कि जो कोही देख्दा पनि म मुसुक्क हाँस्दछु । — (यो फोटोले प्रभावित भएर लेखेको सिर्जना हो । जेठ २३, २०६९ विराटनगर)
कविता कोर्दा किन हो कवि नै रिसाए गीत गाउँदा किन हो कलाकार रिसाए जब नियालें आफन्त र आफन्तका मन अचम्म ! नजिककाहरू किन हो टाढिए । फागुन १५, २०६८ विराटनगर