समय र घडीहरू

छाया सँगै बसेको छ कि
छाडेर अन्तै गएको छ हँ ॽ
दुनियाँ ब्यूँझिएको बेला
निदाएको स्वाङ गर्ने ए घडीहरू !
ब्यूँझ, हेर र भन
यो दिनको बाह्रबजे हो या रातको बाह्रबजे हो ॽ…
अहँ जवाफ आउँदैन कतैबाट
दुनियाँ ब्यूँझाउने अर्थात् हिंडाउने घडी
आज स्वयम् निदाएको छ

समय एकतमासले हिंडिरहेको छ
दौडप्रस्थान रेखामा उभेर
चूप…चाप.. छन् घडिहरू भने
अचम्म घडीहरू छरपष्ट भएर
स्वयम् समय रोक्ने
प्रतियोगितामा सामेल छन्
समय बगिरहेकै छ
नाडी चलिरहेकै छन्
बिहानी पर्दा उघारि
बिछ्यौनाबाट उठाउने
भित्तेघडी होस् या टेबलघडी
यिनीहरूले आज पटक्कै समय दिएका छैनन्
सायद
यी बिग्रेका घडीहरू सोच्दा हुन्
हामी निदाए दुनियाँ सुत्छ
घडीको काँटाले जे देखायो
मानिस उतै हेर्छ
घडीले जता डोर्‍यायो
दुनियाँ उतै हिँड्छ
घडीको काँटा तगारो बनाएर
समयलाई छेक्न खोज्ने
ए घडीहरू हो सुन !
समयले घडी जन्माएको हो
समय अनुसार चल
याद गर घडीका बिकल्प छन्
तर समयको बिकल्प छैन
नरोक समय नछेक नदी
तिम्रा सुइराले नघोच
मान्छेका पेट र छाती
घाम, जून, ताराका सार
अनि मुटुको लयसित जिस्कने
समयलाई उपहास गर्ने बिरुद्ध
मभित्रको जैविक घडि बोल्छ
अझै कतिञ्जेल हेरौं, बाँधौ
कामनलाग्ने घडीहरू ।

२०६७।७।२२ विराटनगर

Similar Posts

  • झरी र रित्ता गाग्रीहरू

    ‘हरहर महादेव पानी देऊ देऊ यत्तिले पुगेन अलि थपिदेऊ’ भन्दै रित्ता गाग्रीहरूको जुजुस हिड्यो सडकमा कैलाशमय कान छिचोल्न गगनभेदी बन्दूक पड्काइयो र मागियो झरी यसपाली खडेरीमा

  • कम्लहरी

    कम्लहरी

    मलाई
    माघीसँग डर लाग्छ आमा !
    मलाई यो माघमा
    तिम्रो न्यानो काख छाडेर
    महाजनको घरमा
    जान पटक्कै मन छैन !

    भोक लाग्नुको अपराधमा
    आङ ढाक्न खोज्नुको सजायस्वरूप
    जानुपर्‍यो मैले परायाघर

  • ऐना र मानिस

    परिचय “ऐना र मानिस” – डा. नवराज सुब्बाको गहिरो भावनात्मक र सामाजिक चेतनायुक्त कविता हो, जसले आधुनिक मानिसको आत्म–प्रतिबिम्बलाई चुनौती दिन्छ। कविता एक समय थियो—मानिसले हेर्थ्यो आफ्नो अनुहारकुनै शान्त पोखरीको पानीमा,या प्रियसीका आँखाभित्र,जहाँ देखिन्थ्यो उसको असली रूप—र सपनाको उज्यालोमानिस्किन्थ्यो यात्रामा। तर अब—मानिसको हातमा छ ऐना,र उसले हेर्छआफ्नो अनुहार होइन,अरूको तेज, अरूको चमक।र त्यो चमकमाउसको मन…

  • बौलाहाको बकबक

    देख्दादेख्दै यो देशमा जब बहुदल आयो नेता भकाभक बहुलाए एकदिन गणतन्त्र पनि आयो कोही आत्तिए जनता एकाएक मात्तिए खै के भन्नु सबैले मलाई पागल देख्छन् हा…हा…हा…

  • निर्मलाको नियति !

    मैले यति कुरुप आकाश आजसम्म देखेकै थिएन । आज म माथिको आकाशमा घाम छैन जून छैन, तारा छैन आकाशमा हावा छैन आज वर्षा गराउने एक टुक्रा बादल छैन उडिरहेका छैनन् आज आकाशमा चरा परेवा, ढुकुर, जुरेली, भँगेरा, मौरी पुतली या कुनै सुगन्ध छैनन् आकाशमा त आज बारुदको मुस्लो उडिरहेको छ बेला बेला मेघले झैं छातीमैं…

  • केही कविताहरू

    कठघरामा उभिएर हो ! हो ! हो ! म सत्य सत्य बोल्दैछु आमाको परिभाषा म केवल आमा बुझ्दछु जोड्दछु नाता नानाथरि तर कदापि तोड्दिनँ यो नाता कतिन्जेल केरिरहन्छौ हिरासत–मुक्त गरिदेऊ मलाई अन्योलबाट, रिक्तता, तिक्तताबाट मुक्त गरिदेऊ ! भन, ती को हुन् ? जसले तिमीलाई काखमा राखेर बुबु खुवाइन् माया गरेर बुई चढाइन् उनैको शरीरमा दिसापिसाब…

Leave a Reply