समय र घडीहरू

छाया सँगै बसेको छ कि
छाडेर अन्तै गएको छ हँ ॽ
दुनियाँ ब्यूँझिएको बेला
निदाएको स्वाङ गर्ने ए घडीहरू !
ब्यूँझ, हेर र भन
यो दिनको बाह्रबजे हो या रातको बाह्रबजे हो ॽ…
अहँ जवाफ आउँदैन कतैबाट
दुनियाँ ब्यूँझाउने अर्थात् हिंडाउने घडी
आज स्वयम् निदाएको छ

समय एकतमासले हिंडिरहेको छ
दौडप्रस्थान रेखामा उभेर
चूप…चाप.. छन् घडिहरू भने
अचम्म घडीहरू छरपष्ट भएर
स्वयम् समय रोक्ने
प्रतियोगितामा सामेल छन्
समय बगिरहेकै छ
नाडी चलिरहेकै छन्
बिहानी पर्दा उघारि
बिछ्यौनाबाट उठाउने
भित्तेघडी होस् या टेबलघडी
यिनीहरूले आज पटक्कै समय दिएका छैनन्
सायद
यी बिग्रेका घडीहरू सोच्दा हुन्
हामी निदाए दुनियाँ सुत्छ
घडीको काँटाले जे देखायो
मानिस उतै हेर्छ
घडीले जता डोर्‍यायो
दुनियाँ उतै हिँड्छ
घडीको काँटा तगारो बनाएर
समयलाई छेक्न खोज्ने
ए घडीहरू हो सुन !
समयले घडी जन्माएको हो
समय अनुसार चल
याद गर घडीका बिकल्प छन्
तर समयको बिकल्प छैन
नरोक समय नछेक नदी
तिम्रा सुइराले नघोच
मान्छेका पेट र छाती
घाम, जून, ताराका सार
अनि मुटुको लयसित जिस्कने
समयलाई उपहास गर्ने बिरुद्ध
मभित्रको जैविक घडि बोल्छ
अझै कतिञ्जेल हेरौं, बाँधौ
कामनलाग्ने घडीहरू ।

२०६७।७।२२ विराटनगर

Similar Posts

  • नदी निदाएको बेला

    केवल रमिता हेर्छन् तर रातो अचानामा बगेको महाभारत पढ्ने आँखा अझै उघ्रेनन् द्रौपदीको चीरहरणभन्दा कहालीलाग्दो जीवनहरण दिउँसै भइरहेछ नारीलाई बोक्सी आरोपित गरेर लछारपछार गर्दै दुनियाँ जननीको गला निमोठ्दै छ मानवशून्य बन्दै मान्छे दिसापिसाब मुखमा बलात् कोच्दैछ घाँटी थिचेर चीत्कार  दबाइँदैछ यसरी एउटी अबलाको जीवनयात्रा निषेध भएको छ ।

  • कम्लहरी

    कम्लहरी

    मलाई
    माघीसँग डर लाग्छ आमा !
    मलाई यो माघमा
    तिम्रो न्यानो काख छाडेर
    महाजनको घरमा
    जान पटक्कै मन छैन !

    भोक लाग्नुको अपराधमा
    आङ ढाक्न खोज्नुको सजायस्वरूप
    जानुपर्‍यो मैले परायाघर

  • |

    कविता लेख्न बस्दा

    कविता— डा. नवराज सुब्बा म सधैं कवि हुँदिन—कहिलेकाहीँ एउटा पुरानो हुलाकी बन्छु,जसको झोलामा चिठीहरू छन्तर ठेगाना भने मेटिइसकेको छ।म जब शब्दहरू टिप्छु,ती अक्षर हुँदैनन्—खोलाको किनारमा आफै उम्रिएका ढुंगाजस्ता हुन्छन्,जहाँ हावा र खोलाको सललको संगीतलेआफ्नो गोप्य कथा सुनाइरहेको हुन्छ। चौतारीमा बसेको त्यो समयअहिले पनि मभित्र जिउँदै छ—हावाले पातहरूलाई सम्झाउँदैमलाई तिम्रो नाम सुम्सुम्याइदिन्छ,र म सोच्छु,यो गफ हो…

  • मनसुनको लय (कविता)

    डा. नवराज सुब्बा बादल हाम्रो गीत सुन्दैन एकोहोरो एक्लै गडगडाउँछ खलबल गर्दै हामीमाथि सल्बलाउँछ आतङककारी बादल वर्षेनी परेड खेल्छ हाम्रो तन मनमा बेसुर गड्याङ्गुडुङ तालमा कड्किन्छ मनसुन चट्याङ पार्छ ताण्डव नृत्य नाच्दै गहिरो हाम्रो मायालाई एक्कै छिन भए पनि चुडाइदिन्छ यो मौसमले यहाँ कस्तो झरी पर्छ ? न पेट भर्ने खेत रोपियो न मन भर्ने…

  • निर्मलाको नियति !

    मैले यति कुरुप आकाश आजसम्म देखेकै थिएन । आज म माथिको आकाशमा घाम छैन जून छैन, तारा छैन आकाशमा हावा छैन आज वर्षा गराउने एक टुक्रा बादल छैन उडिरहेका छैनन् आज आकाशमा चरा परेवा, ढुकुर, जुरेली, भँगेरा, मौरी पुतली या कुनै सुगन्ध छैनन् आकाशमा त आज बारुदको मुस्लो उडिरहेको छ बेला बेला मेघले झैं छातीमैं…

  • |

    आकाश आत्मा बीचको संवाद

    📘 डा. नवराज सुब्बाद्वारा लिखित आध्यात्मिक खण्डकाव्य आकाश र आत्मा बीचको संवाद खण्डकाव्यमा आत्मा आकाशसँग बोल्छ— मौनता, प्रतीक र प्रकृतिको लयमा। आकाश ब्रह्माण्डको प्रतिनिधित्व गर्छ भने आत्मा चेतनाको गहिरो स्तर हो। यी दुईबीचको अन्तर्दृष्टिपूर्ण संवादले पाठकलाई स्व-अन्वेषण, साँस्कृतिक स्मृति, र आध्यात्मिक पुनर्जागरणतर्फ डोर्याउँछ। खण्डकाव्यको संरचना र मौलिकता काव्यको संरचना विभिन्न सर्गहरूमा विभाजित गरिएको छ, जहाँ…

Leave a Reply