कर्णालीको आँसु
डा. नवराज सुब्बा
झुल्किएको छैन बिहान अझै,
ओठमा हिउँको कठोर सिप्रा जमेको छ ।
किनकि घामको स्पर्श यहाँ,
समयभन्दा धेरै ढिलो आइपुग्छ ।
यो मन कहिले आशाले तात्छ,
कहिले निराशाको पर्खालमा कठोर बन्छ ।
बाँच्न त बाँचेको छु भन्छु,
स्वासले अझै हार मानेको छैन ।
मेरा पीडा कर्णालीझैँ बगिरहेछ,
नुनिलो भेलमा बिलाइरहेछ ।
एउटा झिनो भरोसाले मात्र,
टेक्न खोज्दैछ यो थकित देह ।
राज्यको कृपाले छरिएका
नुनिला पसिना र आँसुहरू,
यी दुई हातले थाप्दै थाप्दै
घुट्को निल्न बाध्य छौँ ।
शिरमा बोकेका छौँ—
बिस्मृतिको भारी,
जसले थिच्दै लगेको छ
आशाका हरिया बिहानी ।
कति धेरै मन्त्री पायो कर्णालीले,
तर कसैले पु¥याएन कर्णालीलाई
न्यानो अँगालो, पेटभरि चामल ।
नुनको स्वाद अझै सपना जस्तै छ ।
जसरी आकाशमा झुन्डिएको जून,
छुन खोज्दा हरेकपटक टाढिन्छ ।
जसरी उर्दँदै आएको छाल,
प्यास नमेटिँदै बिलाएर जान्छ ।
त्यसरी नै आशाका दियोहरू,
हावाले फुक्दा निभ्दै जान्छन्।
समयको भेलमा तैरिएर,
सपनाहरू बालुवा बन्छन्।
ओठमा मुस्कान टाँसिए पनि,
मुटुभित्र बन्धकी दुखाइ छ ।
खसेका आँसुका थोपा जस्तै,
हराउँछन् सपनाहरू चुपचाप ।
छायाँझैं पछ्याउँछ पीर,
पानीसँग बगेर पनि तुरेन
हावासित बहेर पनि गएन।
मनको आकाश खुल्ला छ तर,
घामले पाइला खै अझै टेक्दैन ।
