मुक्कुमलुङको आवाज

मुक्कुमलुङको आवाज

🔹 मुक्कुम्लुङ: किरात सभ्यताको पहिचान 🔹

शिरिजङ्गाको सपना अझै बाँकी छ। यलम्बरको हुंकार आज पनि सुनिन्छ। टाढाटाढाबाट मुक्कुम्लुङले पुकार गरिरहेछ। यो केवल ढुंगा होइन। यो इतिहासले बोकेको एक अमूल्य सम्पत्ति हो।

मुक्कुम्लुङ किरात सभ्यताको प्रतीक हो। यस भूमिले सयौँ वर्षदेखिका कथा समेटेको छ। पहाडको छातीमा अंकित इतिहास यहाँको माटोले बोकेको छ। हावा शान्त छ, तर त्यसमा पुर्खाहरूको श्वास बगिरहेको छ। पानी खस्दैन, तर आकाशले आँसु झारिरहेको छ।

तर, के आधुनिकताको तुवाँलोले यस पवित्र भूमिलाई ढाक्न सक्छ? के केवलकारको तारहरूले इतिहासलाई काट्न सक्छ? के शब्दहरूले लिम्बू आत्माको मौलिक स्वाभिमानलाई ओझेल पार्न सक्छ?

हामी पहाडसँगै बोल्छौं। हावासँगै बग्छौं। हाम्रो पहिचान मेटाउन कोसिस हुन सक्छ, तर हाम्रो आत्मा अमर छ। पहिरो झरे पनि इतिहास झर्दैन। रूख ढले पनि जरा मर्दैन।

त्यसैले, मुक्कुम्लुङ पुग्नुअघि सोच्नुहोस्। यहाँ टेक्न शुद्ध आत्मा चाहिन्छ। यहाँको पवित्रता छुन सम्मान चाहिन्छ। यदि तिमी यो भूमि भेट्न चाहन्छौ भने, पहिले आफ्नै भित्री आवाज सुन्न सक्नुपर्छ।

📍 मुक्कुम्लुङको ऐतिहासिक, सांस्कृतिक, र आध्यात्मिक महत्त्व बुझ्नका लागि कविता पढ्नुहोस्!

मुक्कुमलुङको आवाज

(कविता) डा. नवराज सुब्बा

शिरिजङ्गाको सपना, यलम्बरको हुंकार,
धेरै टाढाबाट सुनिन्छ मुक्कुम्लुङको पुकार।
सयौँ जन्मको सुस्केरा, पहाडको छातीमा,
अझै जीवित छ, किरात पुर्खाको गीतमा।
यो ढुंगा होइन, आत्माको संकल्प हो,
यो वन होइन, प्रकृतिको कसम हो।
यहाँ हावा चल्दैन, पुर्खाहरूको श्वास बग्छ,
यहाँ पानी झर्दैन, आकाशले आँसु झार्छ।
पहिरो झरे पनि इतिहास झर्दैन,
रूख ढले पनि जरा मर्दैन।
हाम्रा देवता छातीमा उभिन्छन्,
हाम्रा पुर्खा सम्झनामा दीप बनेर बल्छन्।
केबल कारको तुवाँलोले छोप्न सक्छ र?
यो पवित्र ढुंगाको उज्यालो बिहान?
शब्दहरूले ओझेल पार्न सक्छ र?
लिम्बू आत्माको मौलिक स्वाभिमान?
हाम्रो यात्रा पहाडसँगै बोल्छ,
हाम्रो भाषा हावासँगै बग्छ।
हामीलाई उड्न पखेटा चाहिँदैन,
हामीलाई चढ्न मेसिन चाहिँदैन।
यो भूमिमा टेक्न गहिरो सम्मान चाहिन्छ,
यो पवित्रता छुन शुद्ध आत्मा चाहिन्छ।
यदि तिमी मुक्कुम्लुङ पुग्न चाहन्छौ भने,
पहिले आफ्नै भित्री आवाज सुन्न सक्नुपर्छ।

👉 #Mukkumlung #KiratHistory #LimbuCulture #SacredLand #NepaliPoetry

Publications

Thuprai

Similar Posts

  • केही कविताहरू

    कठघरामा उभिएर हो ! हो ! हो ! म सत्य सत्य बोल्दैछु आमाको परिभाषा म केवल आमा बुझ्दछु जोड्दछु नाता नानाथरि तर कदापि तोड्दिनँ यो नाता कतिन्जेल केरिरहन्छौ हिरासत–मुक्त गरिदेऊ मलाई अन्योलबाट, रिक्तता, तिक्तताबाट मुक्त गरिदेऊ ! भन, ती को हुन् ? जसले तिमीलाई काखमा राखेर बुबु खुवाइन् माया गरेर बुई चढाइन् उनैको शरीरमा दिसापिसाब…

  • बलबहादुरको कथा

    यतिञ्जेल बलेले आफ्नो अनुहार राम्ररी नियाल्नै भ्याएको छैन एकदिन नागरिकता बनाउँदा फोटो खिच्ने बेलामा एकछिन आफूलाई ऐनामा चियायो र मुसुक्क हाँस्यो अनि अर्कोपटक बहिखातामा औंठाछाप लगाएपछि फाँटवालाले दिएको नागरिकतामा आफ्नो फोटो सरकारी छापसितै नारिएको देखेर मुस्कुरायो उपरान्त उसले हाँसेको देखिएन विचराले हाँसोस् पनि कतिबेला भारीले सधैं थिचेको चिच्यै छ साहुको रिनले किचेको किच्यै छ यही…

  • परदेशको पिँजडामा जून

    (कविता)— डा. नवराज सुब्बा धुलोले ढाकेथ्यो मेरो निधार,तेलको गन्धले बिर्साइदियो गुराँसको सुवास,म बाल्टी लिएर फर्कंदै थिएँ–एक बन्दुकले आकाश चिरेर सोध्यो—“कुन देशका हौ तिमी?” मेरो श्वासमा अझै बग्थ्यो सप्तकोसीको स्वर,शरीरमा थियो निद्रामा हराउँदाआमाले सुम्सुम्याएको कपालको अनुभूति,छातीको न्यानो अझै जीवनजस्तो लाग्दथ्यो,तर जवाफ दिन मैले सकिनँ— मेरो देश त शान्त थियो,तर म थिएँ युद्धको बीचमा। यो मरुभूमिमा जून…

  • न्यूटन, स्याऊ र भूकम्प

    यसपालि पनि भूइँचालोले देखेन जीवनदेखि दिक्क भएका मृत्यु पर्खी बसेकाहरूलाई बरु फुलिरहेका फूलहरू टिप्यो वारिपारि गर्ने पुलहरू चुँडायो यसपालि पनि टेरेन मृत्युले मान्छेका निर्दोष पाइलाहरू बरु निर्ममतापूर्वक कुल्चियो निस्सासियो गाउँ र शहर स्वास रोकिएको मौका छोपेर मिच्न मिच्यो मानव अस्तित्व यसरी फुत्त आयो भूकम्प उजाड बनायो गाउँशहर र लुत्त लुक्यो….

  • मलाई कविता मनपर्छ

    कविता सुन्नु पर्ला समय बेकार जाला भनेर भागी भागी हिड्ने मान्छे म होइन म त जता जता कविता छ उता उता सोध्दै खोज्दै सुन्न जाने मान्छे