परदेशको पिँजडामा जून

परदेशको पिँजडामा जून

परदेशको पिँजडामा जून

(कविता)
— डा. नवराज सुब्बा

धुलोले ढाकेथ्यो मेरो निधार,
तेलको गन्धले बिर्साइदियो गुराँसको सुवास,
म बाल्टी लिएर फर्कंदै थिएँ–
एक बन्दुकले आकाश चिरेर सोध्यो—
“कुन देशका हौ तिमी?”

मेरो श्वासमा अझै बग्थ्यो सप्तकोसीको स्वर,
शरीरमा थियो निद्रामा हराउँदा
आमाले सुम्सुम्याएको कपालको अनुभूति,
छातीको न्यानो अझै जीवनजस्तो लाग्दथ्यो,
तर जवाफ दिन मैले सकिनँ—

मेरो देश त शान्त थियो,
तर म थिएँ युद्धको बीचमा।

यो मरुभूमिमा जून उदाउँछ,
तर झुल्किँदैन माईतीघरको छानोमा जस्तै,
रात सँगै मेरो आँसु सुक्छ—
किनभने यहाँ रोएर पनि
कसैले “छोरा” भन्दैन।

मलाई याद आउँछ त्यो चौतारी
जहाँ सिन्दुर जस्तै रातो माटोले ढाकेथ्यो पाइलाहरू,
यहाँको माटो त कालो र चिसो छ,
जसमा त मैले आफ्नै छायाँ गुमाएँ।

कसले लेखेको हो त्यो सन्धि,
जहाँ न त म देश फर्कन सक्छु,
न म युद्धमा मर्न सक्छु गर्वका साथ?

बगिरहेको छ पसिनाजस्तै समय,
टुक्रिएका सपना मेरो झोलामा छन्,
र एउटा अधूरो प्रेमपत्र पनि—
जहाँ लेखिएको छ:
बाबा, हामी तिमीलाई सम्झिरहेका छौं…

तर यहाँ कसले सुन्छ र,
यो खाडीको गर्मीले खिइएको
नेपाली मुटुको धड्कन?
धुवाँ र बालुवाबीच,

हामीले पसिना र पीडाले लेखेका छौं एक कविता —
जसलाई कसैले पढ्दैन,
तर त्यो हाम्रै रगतको अक्षरमा बगिरहेको छ
बगिरहेको छ…।

Publications

Thuprai

YouTube

Audiomack

Similar Posts

  • |

    कविता लेख्न बस्दा

    कविता— डा. नवराज सुब्बा म सधैं कवि हुँदिन—कहिलेकाहीँ एउटा पुरानो हुलाकी बन्छु,जसको झोलामा चिठीहरू छन्तर ठेगाना भने मेटिइसकेको छ।म जब शब्दहरू टिप्छु,ती अक्षर हुँदैनन्—खोलाको किनारमा आफै उम्रिएका ढुंगाजस्ता हुन्छन्,जहाँ हावा र खोलाको सललको संगीतलेआफ्नो गोप्य कथा सुनाइरहेको हुन्छ। चौतारीमा बसेको त्यो समयअहिले पनि मभित्र जिउँदै छ—हावाले पातहरूलाई सम्झाउँदैमलाई तिम्रो नाम सुम्सुम्याइदिन्छ,र म सोच्छु,यो गफ हो…

  • आत्मा

    आत्मा भन्नाले चेतनशील, अविनाशी तथा अमूर्त तत्वलाई जनाउँछ, जुन मानिसको अस्तित्वको आधार मानिन्छ। हिन्दू, बौद्ध, जैन तथा अन्य धेरै धार्मिक तथा आध्यात्मिक परम्पराहरूमा आत्मा लाई अनन्त र पुनर्जन्म चक्रसँग सम्बन्धित तत्वको रूपमा लिइन्छ। यो शरीर नष्ट भए पनि अस्तित्वमा रहन्छ भन्ने विश्वास गरिन्छ। केही परम्पराहरूमा आत्मा लाई परमात्मासँग जोडिने मार्गको रूपमा हेरिन्छ, जसलाई मोक्ष वा…

  • केही कविताहरू

    कठघरामा उभिएर हो ! हो ! हो ! म सत्य सत्य बोल्दैछु आमाको परिभाषा म केवल आमा बुझ्दछु जोड्दछु नाता नानाथरि तर कदापि तोड्दिनँ यो नाता कतिन्जेल केरिरहन्छौ हिरासत–मुक्त गरिदेऊ मलाई अन्योलबाट, रिक्तता, तिक्तताबाट मुक्त गरिदेऊ ! भन, ती को हुन् ? जसले तिमीलाई काखमा राखेर बुबु खुवाइन् माया गरेर बुई चढाइन् उनैको शरीरमा दिसापिसाब…

  • परदेशीको सपना

    मनमा बिछ्याएर
    उनेका मायाका पोतेहरू
    तिम्रो गलामा बिसाएर
    तिमीसँग बिदा माग्दा
    धेरै बेर रोएथ्यौ तिमी सपनीमा
    अहिले ब्यूँझेर हेर्दा पो देखें
    तिमीले मेरो छातीमा झारेका आँसुहरू
    मेरै सिरानीमा झरेछन्